benim için intikam eriyik yenilen bir yemektir.

bu yazımı en sessiz bitenlere adıyorum. bittiğini bilemeyecek kadar sessiz, hesabını soramayacak kadar suçlu, kafası karışık ya da şüpheli olan, parmağını bir türlü koyamayanlara. 

hepimiz yaptık bu sinsiliği değil mi? hiçbir şey yokmuş gibi davranıp kapattık tüm köprüleri, karşıdan el salladık ben hala buradayım dercesine ama geçiş yolu bırakmadık. 

bir anda gibi göründü - aslında bu kaçıncının yanıtıydı.

anlamsız gibiydi - halbuki ne çok kafanda tartmıştın.

keşke ona söyleseydin - bilse dahi değişmeyeceğini anlayacak kadar beklemiştin. (belki de kızgınlığını bir tek böyle atabilecektin?)

yakıp yıkmak istedin. ama bu bir von trier filmi değil. o yüzden şöyle yaptın. 

birinin hep kapısının önünden geçiyordun, bir gün geçmedin. 

birini telefonuna adı soyadıyla kaydettin.

birinin istediğini yapmasına izin verdin. 

biri aradığında açmadın.

birinin bir daha asla gözünün içine bakmadın.

birisi için üzülmekten vazgeçtin.

mesela.

senin son dediğin onların hayatında eriyip gitti.