5 dakikada değişir bütün işler..

yıllar önce, ben küçükken, bir komşumuz vardı. bir oğlu ile bir kızı benim akranlarım ve çok yakın arkadaşlarımdı yıllarca. bundan sebep hep görüşürdük. sonra bir gün taşındılar. bir apartman çocuğu olduğum ve bu sebepten mahalle arkadaşlığını hiç yaşayamadığımdan bu gidişleri beni çok etkiledi haliyle, aynayla konuşma hastalığım o günlerden kaldı bana=)

gidişlerinin sebebi ise, benim anladığım haliyle, belki de gidişleri kadar etkilemiştir hayatımı. hikayeleri ise şöyle;

apartmanımızın altında kullanılmayan odalar var. o zamanlar apartmandaki tüm erkekler o odalara inip sabah 3e 4e kadar oyun oynarlardı. okeydir, efendime söyleyeyim bataktır. illegal bir kahve gelişmişti orda, hiçbirimiz babalarımızı göremiyorduk ve bütün kadınlar acayip fitildi=) ama babalar mutluydu hallerinden, hepsi birbiriyle iyi anlaşan kafa insanlardı -ki bu durum sürüyordu diye hayal ediyordum. sonradan öğrendiğim kadarıyla, arkadaşımın babası ben taşınacağım demiş, kimse "kal, nereye?" dememiş. sonra taşındılar. bu hikayenin bilmediğim kısımlarını kendi kendime tamamlayıp buna çok inandım. aslında arkadaşımın babasının taşınmak gibi bir niyeti yoktu ama bir şekilde ayak uyduramadığını hissetti ve sırf birileri ona orda "kal" desin, istendiğini bilsin diye taşınmaktan bahsetti. bence o da bu kadar bir tepki vermek istememişti. çok basit bir anı, çok yanlış değerlendirmişti herkes.

arkadaşımın babası gidince, babamlar da nedendir bilinmez, dağıldılar. bir daha orayı kullanmadılar. herkes sebebini fitil olmuş kadınlar diye bilse de, ben hiç öyle sezmedim.

hayatta çok küçük anlarda çok büyük değişiklikler yaşayabiliyoruz ve bunlar olacaklar. bazen her şey bu kadar basit olabiliyor, yaşanacaklar yaşanacak.

adam da gururlu bir adammış öte yandan. ben hep böyle inandım. belki babamlar da bizi sattı pezevenk diye düşünüyolardır. ihtimaller bitmezken, hayat uçup gidiyor sevgili okuyan. kıssadan hisseni aldın umarım.