no-topia

özgürlük deyince, hep uçtuğumu hayal ederim. önümde engin bir gök yüzü olur, tanıdığım başka hiç bir imaj yoktur çevremde. bir yerlerden çıkmışımdır, bir yerlere uçuyorumdur. eğer ki ayaklarım yere bağlanırsa, ait olduğumu hissedersem, artık o özgürlüğün imajı olmayacaktır çünkü.

yani, kendimi anlamaya çalışırsam, benim anladığım özgürlük, aidiyet kavramının zıttı.

sanırım kendimi hiç özgür hissetmedim bu yüzden. ve ne zaman gitsem, özgürlüğümü kazandığımı değil, aidiyetimi bıraktığımı düşündüm.

bu noktalarda "..acı çekmek özgürlükse, özgürüz.." diyerek gidenleri uğurluyorum.