durmuyor deli yüreğim

mezuniyetimde eniştem bana bir kalem seti almıştı. divit kalemin içine beyaz mürekkep koyup siyah defterime yazma hayalleriyle yanıp tutuşurken, hayır o kadar da piyasanın içindesin, gidip kendime beyaz "rapido" mürekkebi aldım. bilmeyenler için, rapido mürekkebi hemen kurur. olayı odur hatta. divit kalemde bu prensip hiç olmadı. hiç, hiç olmadı. ne zaman ki zaha hadid gibin bir eskiz yapmak istesem hayallerimde, olmuyorrr, olmuyor, o mürekkep ya divitin içinde kuruyor, ya ağzında. gidip yeni mürekkep alıp, bu saçmalığa son verebilecek kadar uygulama pratiği yok bende. başka beyaz kalem almak, siyah defterden vazgeçmek de yok haliyle. eskiz yapasım ya da not alasım geldiğinde önce nerede olduğuna emin olamadığım tıkanıklığın açıldığına emin olana kadar yıkıyorum, sonra da suyun beyaz mürekkepte yarattığı seyreltiklik gitsin, saf beyaz gelsin diye imza zigzagı atıyorum(zigzağı yazamadım, elim varmadı).

sonra da yapacağım işi büyük bir meymenetsizlikle yapıyorum.